Het einde was hoe dan ook nabij. Hoe vaak had ik al niet geprobeerd je te ontwijken? Je niet meer op te zoeken? Je uit mijn buurt te houden? Er waren periodes dat ik nauwelijks aan je dacht.. andere tijden waren we onafscheidelijk, je maakte me langzaam krankzinnig.
Ik weet nog dat ik je voor de eerste keer ontmoette. Ik had je natuurlijk al veel vaker gezien maar het moment dat mijn lippen jou raakte was ik net 16 jaar. Ik had op dat moment een vriendje die een hekel aan jou had. Iedere keer dat ik weer over jou begon werd hij kwaad op me, maar ik leefde mijn eigen leven vond ik, dus ik kon en mocht mijn eigen keuzes maken.
Zo veel momenten hebben we samen meegemaakt. Waar ik ook ter wereld kwam, ik kon me niet voorstellen dat het zonder jou net zo een succes zou zijn en ik net zo had genoten. Op het terras op vakantie in Spanje, op het strand in het zonnetje met een wijntje in Turkije, maar ook samen op de top van de Machu Pichu, Peru en samen staren over de Grand Canyon in Arizona.
Zo veel mensen heb ik door jou leren kennen. Met jou in mijn buurt voelde ik me zelfverzekerd en altijd een speciale band met mensen in de bar, op mijn werk, bij de bushalte.. altijd een reden om met elkaar te spreken omdat we iets gemeen hadden.
Ook al wist ik dat niet iedereen jou gezelschap op prijs stelde, toch liet iedereen mij wel mijn gang gaan. Mijn ouders waren eigenlijk heel erg tegen jou, maar toch lieten ze mij zelf ervaren of ik wel of niet met je wilde omgaan. Soms sleepte ik mijn vader zelfs mee in mijn obsessie voor jou en waren we met zijn drietjes en hij moest toegeven dat hij jou toch ook wel gemist had.
Toch wist ik dat het niet voor altijd zou zijn. Er zijn genoeg momenten geweest waarop ik intens van je hield, maar ook genoeg dat ik je extreem haatte. De momenten dat ik het meest een hekel aan je had waren als ik ’s morgens wakker werd na een feestje en ik je nog steeds proefde en dat alles naar jou rook. Mijn haar, mijn kleding.. alles. Maar ook op momenten dat ik je niet bij me had en ik zo naar je verlangde. Dan haatte ik je. Haat omdat je mij in allerlei bochten liet dwingen om voor elkaar te krijgen dat we samen zouden zijn. Maar ook als ik aan het sporten was of naar de bus halte rende en ik voelde dat ik niet meer zo fit was als vroeger door de druk van jou op mijn schouders en ik voelde me afhankelijk. Een gevoel van frustratie, onmacht en afhankelijkheid, dat is wat jij me vaak gaf.
Diep van binnen, wist ik dat je me kapot zou maken. Dat je uit eindelijk mijn hart zou laten stoppen. En met een gebroken hart kun je niet leven. Je maakt me oud. Van binnen en van buiten. Ik merk dat omgaan met jou mij heeft getekend in mijn gezicht. Ik ben niet meer de jonge, frisse meid van vroeger. Ik ben een vrouw die getekend is door dat ik te veel met je in aanraking ben geweest. Ik moest inzien dat je niet goed voor me bent.
Daarbij merk ik dat steeds meer mensen je niet meer in hun buurt willen hebben. Ze verjagen mij naar buiten, in de regen als ik bij je wil zijn. Of ik moet in speciale afgesloten ruimtes zitten om contact met je te hebben.
Toch hoorde ik vaak dat mensen vonden dat wij bij elkaar paste. Omgaan met jou stond me wel. Het maakt me een stoere vrouw, die weet wat ze wil. Nu weet ik wat ik echt wil. Ik wil van je af. Ik wil niet meer geobsedeerd door je zijn. Ik wil mijn eigen leven leiden en gaan en staan waar ik wil en niet omdat jij mij forceert op plekken te komen waar ze je wel accepteren. De hele wereld keert zich tegen je, de prijs die men voor je vraagt stijgt in sterke mate, ze schrijven smerige teksten op je pak, willen foto’s met dodelijke afbeeldingen op je plakken.. mensen krijgen boetes omdat ze met jou omgaan.. en je maakt mensen ziek van binnen.. vaak uiteindelijk met dodelijke gevolgen.
Ik weet dat het een intense strijd gaat worden. Ik ben futloos, heel snel aangebrand, heb een immense eetlust, wil niet uit mijn bed komen in de ochtend, kan niet stoppen met aan je denken, voel me eenzaam en mis je ontzettend. Helemaal als ik je geur op straat ruik of andere mensen zie die met jou zijn. Dan ben ik jaloers en eenzaam. Maar dit is een fase, ik moet hier doorheen, uiteindelijk zal ik beseffen dat ik je niet nodig heb om gelukkig te zijn.
Ons afscheid was niet chique, niet netjes, niet wat je verwacht van iemand waar je 8 jaar intens mee bent omgegaan. Maar ik had geen keuze. Het regende buiten, ik was moe, ik was verveeld, maar ik had een lange weg naar huis te lopen vanaf de stad. Dat is waarom ik contact met je zocht. Ik was zo klaar met je en toch zocht ik je weer op die avond. Halverwege besefte ik dat ik er mee wilde stoppen. Dat is waarom ik je zonder verder afscheid van me af heb gegooid en heb achtergelaten met lipstickvlekken in die grote regenplas.
Het spijt me, vonk is weg, onze liefde is lang geleden al opgebrand, ik moest het alleen zelf onder ogen komen. Die tijd is nu gekomen.
Ik stop met roken.
